آرین شعر
اگر به خانه ی من آمدی ای مهربان برای من چراغ بیاور ویک دریچه که از آن به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم

 

سلام

آغاز خدا حافظی است!

هر که می خواهد بگوید هر چه می خواهد

 

ضجه زدن کار من من نیست

(تمام آبها من هستم1کلیک کنید لطفن)

می خواستم به روز شوم با پستی (که هیچوقت پیشتاز به مقصد نمی رسد/شاید شبیه این:

1-

برای هر چه هستم ِبرای همه ی دلخوشیهایم، برای هر چه دارم، برای آرزوهای قشنگم،برای آرینم دلتنگم

وچه دردی دارد......

آرام وعمیق وبیصدا می سوزد

در من کسی از جنس شما می سوزد

از آتش آه سینه سوزم یک شب

در پهنه ی آسمان خدا می سوزد

***

در حنجره فریاد شدن لازم نیست

بر روح غزل حس بدن لازم نیست

یک بار نگاهم بکنی میمیرم

بر کشته ی این عشق کفن لازم نیست

2-

فلش بک به گذشته هایی در دوردست 1/11/ 1379 با اینکه می دانی قافیه ی روزهای غریبت شایگانند!)

3-

در pasaghazal بخوانید (آخرین مقاله ی که از ترس مجال نبودن خوانده شدن ننوشتیش1!!)

۴- شبیه یکدگریم وچقدر دلگیر است      شبیه بودن گلهای بی شمیم به هم

و

و

و

اما

اما

اما

حالا که روزگار به شب می کشاندم

تاریکم مثل:

آمده ام تا برای همیشه ای که نمی دانم چند روز،چند ماه،چند سال،چند...خواهد بود نباشم

که زمان سهم من از دردهای تاریخ است

تا حالا شده تکرار ِزخم ِعمیقق ِ یک دردِ کهنه،شعرهایتان را به آتش بکشد؟

باید که ستاره ها جنایت بکنند

ازهرچه جز ازعشق روایت بکنند

هیهات که عاشقان من معتقدند

باید که به معشوقه خیانت بکنند

 

اینها دینی است که باید ادا می کردم:

 

به آسمانیترین انسان زیاد انسانی

 

دنبال درو کردن رودند عزیز

این طایفه انگار یهودند عزیز

اینجا کسی از جنس شقایقها نیست

ای کاش همه مثل تو بودند عزیز

 

به مژگانم که همی دلشکستگیهایم را باران شد

هر چند به داغ دیدن عادت دارد

ایندفعه دلم قصد جنایت دارد

برگرد مواظب دلت باش عزیز

در شهر شما عشق خیانت دارد

 

به آغوش بی دغدغه ی زهرا برای درد هایم،که نگار خانه اش حس رباعی را در من زنده کرد

خونست که از ذهن سبو می ریزد

آتش زده آب در گلو می ریزد

زهرای من اینبار به من تکیه نکن

این شانه دگر زود فرو می ریزد

 

برای تو که تائیدم نمی کنی

 

به ساحت پاک دل خیانت کردی

دلتنگ شدی به عشق لعنت کردی

گفتم که بیا غمت به جانم پسرم!

افسوس به مادرت خیانت کردی

***

تقدیر من از ازل ستم بود عزیز

تکرار شب ِ مبهم ِغم بود عزیز

آخر تو بگو چگونه یادم برود

امروز تولد خودم بود عزیز

***

از عشق نوشت ،انتخابش کردی

در ظلمت خانه آفتابش کردی

هی آب شدی پای دلش باریدی

یک روز نوشت:تو خرابش کردی!

 

اینها صدای جز وجز داغیست که دلم را می خشکاند

بگذار به عشق ما حسادت بکنند

باید به من وچشم تو عادت بکنند

خط زد همه را نوشت:من معتقدم

باید که به معشوقه خیانت بکنند

***

می خواستم آئینه ی باطن باشی

دستان مرا دوباره ضامن باشی

سخت است که باور بکنم چشمانت

آواره ی من باشد وخائن باشی

و

تو

تو

تو

 

وتو گفتی که گرگ می آید!

در من غزل وعشق ورهایی مرده

بیچاره دلم داغ خیانت خورده

دیگر من وهمسفر شدن ممکن نیست

پرهای مرا گرگ به غارت برده

 

اینها بغضهایست که دارند گلویم را فریاد می شوند

 

دل از من آشفته بریده ست عزیز

بر هستی من درد کشیده ست عزیز

دیگر نگران نباش آسوده بخواب

این کارد به استخوان رسیده ست عزیز

 

حالم از زندگی به هم....

مواظب باشید دامنتان را نگیرد،چهار پاره ی دلم خون است

 

خسته از بی کسی نشسته دلت

گوشه ای کنج این جهان غریب

در تو تکرار می شود هر روز

سهم تلخی از آسمان غریب

 

شانه هایت عجیب طوفانیست

چشمهایت هنوز غم دارند

می خزد سمت دفتر شعرت

دستهایی که عشق کم دارند

 

هی غزل می شود که((تنهایم

زندگی درد می کشد درمن

در خود آغاز می شوم بانو

روح من را اگر تو باشی تن

 

آه تلخ است روز وشبهایم

هر چه احساس می کنم درد است

-گریه هایی که باورت بشود

چشمهای دروغ او مرد است-

 

تو نبودی خدا که می داند

همه ی عمر درد بود وعذاب

هیچکس باورم نکرده عزیز

من حسرت کشیده را دریاب))

 

با خودت فکر می کنی آهوست

چه نجیب وبزرگ بوده دلش

شب ِ تلخیست ونمی بینی

که چه اندازه گرگ بوده دلش

 

قفسش را شریک خواهی شد

در تو تقسیم می شود قلبت

کم کم از شعر،هر چه آزادیست

باز تحریم می شود قلبت

 

***

دیگر انگار تلخ وتنها نیست

می رود سمت خواهشی دیگر

تو تنهایی ودروغ بزرگ

تو وخوشبختی ونگاهی تر

***

درد یعنی همین که میبینی

درد یعنی غزل شدن هر شب

درد یعنی دوباره می ترسم

هی همو سکشوال شدن در تب

 

به خودت آمدی ومیبینی

جای عشقی که در دلت خالیست

گرگ شب آمده به گله زده

وتو بره ترین که قلبت نیست

 

باز باید خدا خدا بکنی

دیگر از زندگی بریده شدی

خواستی مرهم کسی باشی

که شکستت،که داغدیده شدی

 

درد یعنی:من ومن و این شعر

درد یعنی:خدا!نمی بینی

می سپارم تو را به آنچه تویی

تا قیامت مرا نمی بینی

*همین نیامده های زود پسا غزل را به روز می شوم تا برای همیشه به شب بنشینم

(درپرانتز)

 

تلخست که پرواز فراموش شود

در حنجره آواز فراموش شود

اینقدر پرندِ/گی نکن می ترسم

حیثیت پرواز فراموش شود

 

**

دل از قفس عشق پریده ست عزیز

از چشم تو آشفته رمیده ست عزیز

دیگر من وتو ما شدنش ممکن نیست

این جاده به بن بست رسیده ست عزیز

*

هر جا صدای زجه ی استخوانهای خیانت کشیده ای راشنیدید حس کنید مریم حقیقت آنجاست

***

فراموشم نکنید

****

روح سرگردانم انتظار چراغتان را پرسه می زند

بدون شماره:یا علی

وخدایی که در این نزدیکیست.

 

 

[ ۱۳۸٧/۳/٢٧ ] [ ۱٠:۱٤ ‎ب.ظ ] [ مریم حقیقت ] [ چراغ () ]
از این قدمگاه

کتاب های من "دلم شعر است" اشعر آئینی انتشارات آرام دل و "تا دست به واژه می زنم می سوزد" مجموعه رباعیات انتشارات فصل پنجم هر دو کتاب را می توانید از طریق تماس با02166970131تهیه بفرمائید
ارادتمند علی
چراغ های رابطه
اسباب حضور


فال حافظ